Voorwoord

Voor dit voorwoord gingen we in gesprek met Lutfi, cliënt bij De Ruimte in Delft, en zijn begeleider Meltem. In hun verhaal wordt zichtbaar waar het bij Ipse de Bruggen om draait. Als je hem ontmoet, zie je misschien eerst zijn rolstoel. Iemand die niet kan praten. Lutfi kan niet lopen en communiceert op zijn eigen manier.

Op de vraag wat je van hem moet weten als je hem nog niet kent, zegt hij glimlachend: “Ik ben een aardige jongen en een harde werker.” Je ziet die “aardige” jonge man, zoals hij zichzelf noemt. Maar ook iemand met ontzettend veel talent, creativiteit en een aanstekelijk optimisme. “Blijf strijden en geef nooit op,” typt hij op zijn spraakcomputer. Dat is precies wat hij doet.

Afgelopen jaar heeft Lutfi zich verder ontwikkeld op het Mediaplein. Hij maakt en bewerkt video’s en helpt andere cliënten bij het monteren. Met veel geduld legt hij aan medecliënten uit hoe het werkt. Op het eerste gezicht zou je misschien denken dat hij vooral zelf hulp nodig heeft. Maar juist hij is het die anderen helpt.

En dat blijft niet onopgemerkt. Zijn werk wordt gezien. Soms letterlijk: met video’s die tienduizenden keren bekeken worden. “Ik kwam laatst een fan tegen,” vertelt hij met een glimlach. Voor zijn begeleider Meltem is dat geen verrassing. “Hij laat steeds meer van zichzelf zien,” zegt ze. “Hij is talentvol en wil anderen helpen. Wat mensen vaak niet meteen zien, is hoeveel hij kan.”

In een tijd waarin de zorg onder druk staat, zien we elke dag hoe belangrijk het is om te blijven kijken naar wat wél kan.

“We blijven ons best doen om de dag zo goed mogelijk te maken,” vertelt Meltem. “Maar soms zou ik meer individuele aandacht willen geven.” Tegelijkertijd laat haar verhaal zien hoe belangrijk de rol van medewerkers daarin is. Zich gehoord voelen, ruimte krijgen om zich te ontwikkelen en kunnen werken in een team waarin samenwerking en betrokkenheid centraal staan, maken het mogelijk om die aandacht te blijven geven.

Meltem ervaart die ruimte. Binnen haar team wordt actief meegedacht en is er aandacht voor ontwikkeling, zowel binnen als buiten de organisatie. “Ontwikkeling is een terugkerend onderwerp in mijn gesprekken,” vertelt ze. “Dat vind ik heel waardevol.”

Ook de werksfeer speelt daarin een belangrijke rol. Er is ruimte voor openheid, samenwerking en plezier. “We blijven met elkaar in gesprek en er is ook ruimte voor humor. Soms vliegt de dag voorbij. Lutfi droomt ervan om ooit op televisie te komen. Misschien wel in een talentenshow. Wie weet.”

Een beperking is maar een deel van wie iemand is. Daarnaast is er zoveel meer: talent, karakter, dromen en mogelijkheden. Soms ligt dat er meteen bovenop, soms zie je het pas echt als je de tijd neemt om goed te kijken.

Het verhaal van Lutfi laat zien waar het bij Ipse de Bruggen om draait. De ruimte om te zijn wie je bent en om mogelijkheden te blijven zien, los van beperkingen. Voor cliënten, in elke levensfase, en voor medewerkers die elke dag met aandacht en betrokkenheid werken aan een goed leven.

Dat is waar we voor staan. Vandaag, morgen en in de toekomst.